อีกสองวันถัดจากนี้ไปเป็นวันที่ 12 สิงหาคม 2555 โอลิมปิกที่ลอนดอนก็จะปิดฉากลงแล้ว โอลิมปิกคือมวลมนุษย์ชาติทั่วโลกมาแข่งขันกีฬากัน ทุกคนซ้อมเพื่อหวังเหรียญทอง บางคนแม้จะรู้ว่าสู้เขาไม่ได้แต่ลึกๆในใจก็หวัง เหรียญทอง ระยะเวลาในการแข่งขันสั้นนิดเดียว แต่ระยะเวลาการฝึกซ้อมยาวนานมาก เหตุเพราะโอลิมปิก 4 ปี มี 1 ครั้ง ส่วนกองเชียก็เฝ้ารอหน้าจอถ่ายทอดสด หรือ แฟนพันธ์แท้ก็จะบุกถึงกรุงลอนดอนเพื่อเชียขอบสนาม นี้เป็นเหตุการณ์ทั่วไปที่ไม่น่าจะนำมาเขียนเลย เพราะทุกคนต่างรู้กันอยู่แล้ว แต่ บล็อกนี้ แหวกแนว คือ ทุกข์ แล้วมันทุกข์อย่างไร คำว่าทุกข์นี้คือไม่สุข ถามว่าซ้อมกีฬามาเพื่อแข่งสุขหรือทุกข์ แพ้ชนะ ทุกข์หรือสุข รวมความว่ามันทุกข์ ถึงมันจะสุขแต่ก็ไม่นานมันก็กลับมาทุกข์ ใช่ไหมละ ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คนคืออะไร คือม้าดีต้องว่ิงได้ระยะไกล คนดีก็ต้องดูใจกัน ไม่ใช่วันนี้ใจดี พรุ่งนี้ใจร้าย ถ้าจะดีก็ต้องดีให้ตลอด หากคนเรามองเห็นทุกข์เสียแล้ว ดูโอลิมปิกเห็นทุกข์ มันก็ไม่ไปทุกข์กับเขา เขาร้องให้เมื่อแพ้ เขาโวยวายเมื่อตัดสินไม่ยุติธรรม เราเข้าใจ เมื่อเราเข้าใจเราก็ไม่ร้องไห้ เราไม่โวยวาย เราไม่ทุกข์ไปกับเขา เราเห็นใจเขา เราเข้าใจทุกข์ เราก็สุข หน้าที่ที่จะต้องทำเราก็ทำ ทำได้ทุกอย่าง แต่ทำอย่างไรอย่าให้ทุกข์ ตัวเราเองเท่านั้นที่่จะพ้นทุกข์ได้ ก็แค่เขียนเพื่อแชร์กัน ใครจะว่าอย่างไรก็คน คนต่างมีความรู้ คนต่างมีความคิด คนต่างมีความคิดเห็น เอาเป็นจบลงแค่นี้ สวัสดี
