อาหารคือปัจจัยหนึ่งที่เราดำรงชีวิตอยู่ได้ หากไม่มีอาหารก็หมายถึงความทุกข์ที่จะเกิดขึ้น ทุกข์ที่ว่านี้ก็คือโรคหิว หากมีอาหารกินแต่กินไม่ครบห้าหมู่ ก็มีทุกข์อีก คือโรคขาดสารอาหาร ดังนั้นอาหารคือสิ่งจำเป็นที่เราต้องกิน แม้แต่พระพุทธเจ้าท่านก็ทานอาหาร สมัยนี้อาหารแพง นี้ก็ทุกข์อีกเพราะต้องหาเงินมาเพิ่มเพื่อที่จะหาอาหารกิน ไม่มีอาหารก็เป็นโรค กินอาหารมากเกินไปก็เป็นโรค อาจจะกล่าวได้ว่ากินก็ทุกข์ ไม่กินก็ทุกข์ เป็นอันว่าอาหารคือสิ่งจำเป็นต้องกินจนตาย แม้แต่ป่วยไข้ไม่สบายก็ต้องกิน จะหยุดกินอาหารนั้นไม่ได้ แล้วจะเขียนทำไมเพราะทุกคนก็ทราบแล้ว ไอ้ที่เขียนนี้เพื่อว่าให้ทุกข์น้อยหน่อยก็เท่านั้นเอง ไม่กินก็ทุกข์ กินก็ทุกข์ ดังนั้นขอแนะนำว่ากินด้วยปัญญา ปัญญาแปลว่ารู้ เมื่อรู้ก็ไม่โง่ ใครเขาจะว่าอย่างไรเราไม่โง่เสียอย่างเดียวเราก็เป็นสุข ถึงจะสุขปนทุกข์ก็ช่างเถอะแต่ให้สุขไว้ก่อน ไม่มีใครอยากทุกข์ เข้าเรื่องดีกว่า หากเราเข้าใจการกินอาหารดังที่กล่าวมาแล้วคือ กินทุกวัน วันละ 2-3 มื้อ และต้องกินทุกวัน ถ้าเราไม่โง่เรากินแค่อิ่ม แล้วไอ้อิ่มมันแค่ไหนกันละ ก็แค่เที่ยง กินเที่ยง เย็นกินเสร็จนอนอิ่มแค่ไหน ก็แค่ปัญญาแค่นั้นเอง มันจะสุขอย่าบอกใครเชียว แต่มันไม่อร่อยนี้ขอรับ ก็บอกว่าไม่ทุกข์ไม่ลำบากไม่ปวดหัวต้องหาเงินเพิ่ม จะเอาอร่อยหรือไม่ทุกข์ จะเอาทุกข์แต่อร่อย ปัญญาเท่านั้นที่เป็นตัวตัดสิน ไม่โง่เสียอย่างเดียวก็ฉลาด สวัสดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น